DE ZEVENDE WEEK

- wat er aan vooraf ging -

Afgelopen week was onze missie te zoeken naar nieuwe vormen, dus het dossier even naast ons neer te leggen, en kijken of we ons verhaal op andere manieren kunnen presenteren. Ik heb zelf een te sterk gevoel bij het dossier, dus vond het erg moeilijk onze vorm los te laten. Maar aan het einde van de week is het wel gelukt. Andere vormen:
- de diapresentatie (de hoofdresercheur komt er met zijn eigen team niet uit en laat het aan het speciaal daarvoor samengestelde topteam zien wat er ligt aan materiaal en legt de moelijke opdracht nu bij hen neer... (De klik van de diaovergang is wel lekker, trouwens).
- de glazen gang op het politiebureau, met daarbij alle aantekeningen met whiteboardstiften, pijlen van en naar foto's om onderlinge relaties aan te geven etc. Wel gaaf. Too much? (Nu ik het opschrijf, twijfel ik toch...)
- als vormgegeven plaats delict. Dus gepresenteerd op straat. Maar hoe? Met een beamer op de stoeptegels?
- als foto-expositie gepresenteerd. Te saai. Te veel vormgegeven.
We komen toch uit bij het eerste idee, de eenvoud en het tastbare:

DOSSIER vdDdWS

- teamoverleg -

Welke foto's?
Alleen plaats delict foto's, of ook met mensen (niet in scène gezet, maar wel suggestief). Toch gekozen voor de suggestie. Het kan de detective zijn die een verdachte volgt. En daarvan bewijslast vastlegt. Gezamenlijk lopen we alle foto's langs van iedereen en overleggen we welke de eindpresentatie halen.

Wel ensceneren of niet?
Niet ensceneren, we willen de straat echt zelf laten vertellen (dus, terugkomend op een van mijn eerste vragen, ons kader is DE STRAAT VERTELT! en niet DE STRAAT VERTELD...).
Wat het dossier laat zien is dus echt. En als we hadden willen ensceneren, dan hadden we daar eerder mee moeten beginnen. En alles moeten ensceneren. We hebben de keuze gemaakt, eerder in de onderzoeksfase, ons laten leiden door wat er al was.

Wel gemengd met kleur en zwart wit of niet?
Voorkeur, vanuit het vertelperspectief gaat uit naar alleen kleurenfoto's. Het is een trend op dit moment, en we willen graag met onze presentatie een tijdsbeeld neerzetten.
Maar als fotografen vinden we dat we daarmee ons werk tekort doen. sommige werken moeten in zwart wit, en soms ook met groffe korrel verteld worden. Prima concessie dus!

Alles hetzelfde formaat of niet?
Niet allemaal hetzelfde formaat want: macrofoto's zijn al dichtbijopnamen dus is grootte 13 x 18 voldoende om details te laten zien. De close-ups zijn belangrijk, die moeten dus groot. Grootste formaat dus, dat in de dossiermap past: A4. Afspraak is dat we kiezen voor formaat 20 x 30. We kiezen alleen voor A4 formaat als het een A4 is waar een kopietje van gemaakt wordt, want er moet nog op geschreven worden (aantekeningen van meneer de rechercheur).

- feedback Bart Kemps en Mels van Zutphen -

Over vorm
Dossier klinkt lekker, voelt goed en roept iets op. Maar de dossierlade-map? Dan ook de ladekast meenemen, met de andere dossiers, is het advies. Of alle vier een eigen map aanleggen.
Besluit team
We gaan voor samenwerking, dus 1 map. De ladekast gaat er dus uit. Deze vorm van de map dus ook. We hebben helaas nog geen 200 foto's. Wellicht tegen de tijd dat we afstuderen. Een volle map is wel een droom, maar voorlopig nog niet bereikt.... De dossiermap wordt dus een vouw-flappen-map (leuk woord voor galgje).

Over formaat
Nu ziet het er rommelig uit, met alle verschillende soorten afdrukken (glans en mat) en de verschillende formaten. Kies voor rust, structuur.
Besluit team
Alle foto's behouden afgesproken formaat. Wel wordt. op advies, alles op A4 afgedrukt, dus met witrand, etc. Ook wordt alles, op advies, portret (staand) afgedrukt. Zodat het dossier doorbladeren makkelijker wordt. En duidelijkheid schept voor de kijker.

Over de afdruk
Hierover niet direct feedback gekregen (als ik me goed herinner). Wel spreken we af voor 1 afdruktype te gaan. Voor de rust, structuur en eenvoud. En om in een later stadium nog op de afdrukken te kunnen schrijven, stempelen, omcirkelen.