VERVOLG VAN MIJN ONDERZOEK

Vandaag weer met een zus van mijn moeder gesproken en langzamerhand wordt mijn beeld genuanceerder. Mijn moeder was een trotse vrouw en heeft veel in haar leven geproduceerd. Stapels werk heeft ze achter gelaten. Zowel geschreven als geschilderd. Wat betreft haar privacy wordt het dus makkelijker voor me. Wat is het verschil nog tussen de schilderijen en de dagboeken? Lezen dus.

Opvallend is wel dat niemand, tot nu toe nog, weet dat ze dagboeken schreef. Dat maakt mijn idee over mijn standpunt weer scherper (zwart-witter): ze heeft het er met niemand over gehad; het was dus wel erg privé.... Niet lezen dus.

Interessant aan dit onderzoek is het inzicht in de familie, de band die de broers en zussen onderling hebben. Leuk ook om het met ze hierover te hebben.
Als ik ze eenmaal de achtergrond heb verteld van mijn vraag moeten ze ook even nadenken wat ze moeten antwoorden. Ze hebben gelijk ook heel veel vragen over mij.
Wat ook interessant is in het kader van de privacy is dat geen van allen nog gevraagd en/ of gesuggereerd heeft de dagboeken te willen hebben of lezen. Over privacy respecteren gespoken. Niet lezen dus....

Een zus heeft aangegeven (via de ander, ze spreken elkaar hier dus over) dat we de dagboeken weg moeten gooien. ter bescherming van onszelf en de mensen waarover geschreven wordt.

Heel interessant allemaal.

Ik heb ook met Don Sars gesproken over mijn onderwerp en het feit dat ik er in vastloop. Ik heb zijn dummies bekeken van zijn briefwisseling met zijn vader over de (amateur)foto's van zijn vader. Het heeft me ook niet echt op weg geholpen.
Wat ik er wel uitgehaald heb is dat ik het fotoarchief van mijn oma (10.000 negatieven?) nu echt wil gaan digitaliseren en dat fotoboek ga maken, inclusief haar eigen geschreven gedichten.
Daar heb ik zin in om mee aan de slag te gaan.

Ik ben naar aanleiding van mijn vastlopen ook meer gaan lezen over documantairefotografie (en -film). Zoals de scriptie van Erik Klein Wolterink en het boek Documentaire nu! (NAi Uitgevers, 2005) en ik merk dat ik alleen maar verder afdwaal van wat ik graag wil doen. Ik heb de boeken weer dichtgeslagen dus en ga weer op pad met de camera. Terug naar de plek waar ze heeft geschreven. Ik ga proberen terug te gaan naar die periode.



1969


1979


1999

Ik wil terug naar haar gevoel van toen. Het enige dat ik weet is dat ze niet in de verlovingstijd (1968 - 1970) geschreven heeft en niet in de tijd dat ze zelf weer studeerde (1997-1999). Dus ik ga terug naar de periode ertussen.

Mijn vader was onderdirecteur bij een bank, in een dorp. Dus had voor die tijd aanzien. Was daar opgeklommen van klerk tot bijna directeur. En mijn moeder was "de vrouw van", denk ik. Later, zoals ik haar het beste ken, kreeg zij een veel meer eigen persoonlijkheid.

Wat ik wil gaan doen is de periode dat ze "de vrouw van" was in beeld te gaan vangen. Dus terug naar het dorp, terug naar de middenstand en die mensen, zoals ze nu zijn fotograferen. Ik wil ook terug naar de bank. Naar de kluis, waarvan ik nog de sleutel heb. Kijken wat er gebeurt als ik foto's maak. Over privacy gesproken. En wat een leuk bijkomend toeval is, is dat ik daar als baby in de kinderwagen wel eens heb gestaan toen er brand dreigde bij de bank. Mijn ouders woonden namelijk erboven. Toen onze koelkast chemicaliën begon te lekken, heeft mijn vader mij eerst in de kluis gezet (brandveilig gebied) en daarna pas de brandweer gebeld.
De kluis daar wil ik dus mee verder.