Zo, Youp is flink aan het klussen (nieuwe wc aan het aansluiten) dus kan ik ondertussen lekker aan mijn eigen werkzaamheden beginnen. Met niks geen lekker biertje erbij, zal komende tijd ook nog niet naar de wc kunnen... Ach stik, ik heb twee extra huizen in de straat waar ik op moet passen (lees: de sleutels van heb). Twee werkende plees dus. Tijd voor een pils en dan vertel ik meer over mijn eindpresentatie. Met het risico dat de verrassing straks weg is, maar ik vind het te leuk om over te vertellen. Het is namelijk zo spannend of het gaat lukken!
Zes (of zeven) foto's selecteren, op basis van de zes opdrachten:
1. objectief standpunt;
2. subjectief standpunt;
3. kader (gesloten en/ of open);
4. licht;
5. moment, kort;
6. moment, lang.
Op mijn weblog van opdracht FO 1.2 Standpunt Privacy (jaar 1, opdracht 2) vind je de selectie terug en de beargumentatie hierbij.
- het idee toegelicht - 00oooo0000 - de uitgedaagden... -
Het idee achter mijn presentatie vind je ook terug in de uitleg op de linkerfoto hierboven.
Ik heb een aantal ideeën voor de presentatie de revue laten passeren en heb ze besproken met verschillende mensen.
Eerste idee was om de foto's in een kluisje, waar "persoonlijk" op geschreven staat, te presenteren. Met sleutel erin, maar wel op slot. Mijn gedachte erachter: je moet (net als ik, met de gevonden dagboeken) een beslissing nemen: mag ik dit open maken?
Ik denk bij zo'n kluisje dan aan het kleine geldkistje, wat in de bureaula stond van het oude bureau van mijn ouders. In datzelfde kistje zaten vroeger onze paspoorten, (reserve)fietssleutels en andere waardepapieren. Maar het idee van een geldkistje roept niet bij iedereen dezelfde associatie op, bleek bij nader inzien (waarvoor dank Bart).
Maar goed, totdat ik er met Bart over gesproken had dacht ik dat het vanuit de opleiding de bedoeling was een grote, in serie gepresenteerde fototentoonstelling te maken. Dat hoefde dus blijkbaar niet. Op de laatste zaterdag voor de vakantie is wel duidelijk meegegeven dat de serie wel een verlichte vorm is. Dus wel, zoals hierboven beschreven, aan de hand van de zes opdrachten, in die gegeven volgorde. Maar niet per se heel groot.
Volgend idee was een lief klein dagboekje, of iets in die vorm. Met een mooie, zachte zelfgemaakte kaft misschien? In ieder geval iets dat je koestert. Maar een serie foto's over dagboeken, in dagboekvorm... Dat lijkt me teveel van het goede. Liever: less is more.
- de zes foto's - ooo0000o0000oo - de achterkant -
Al peinzend over het formaat kwam ook het formaat van ansichtkaarten ter sprake. Ik dacht zelf aan de ansichtkaartenboekjes/waaiers (harmonicavorm) die je als toerist koop in een stad. Maar nadeel daarvan is dat je er kaarten uithaalt om te versturen. De bedoeling van zo'n boekje is dus goedkoop kaarten kopen om te versturen. Of... het te bewaren in je kast.
Dat laatste sprak me dan wel weer aan maar... het was het nog niet helemaal.
Youp denkt gelukkig ook altijd mee en kwam met het idee vanuit een tekenles van vroeger. Ze hadden een serie van een x aantal ansichtkaartformaat tekenvellen aan elkaar geplakt, als een plattegrond van een doos en moesten om de beurt een tekening maken en het pakketje dichtvouwen en doorsturen. De vorm was zo uitgedacht dat je niet kon zien wat een ander had gemaakt. Uiteindelijk leverde het totaalpakketje, uitgevouwen, weer een verrassend nieuw eindresultaat op. Denk bij het plaatje hierboven dus de plakranden eraf en in ansichtkaartformaat (10 x 15 cm). Zoiets schijnt het geweest te zijn.
Uiteindelijk begon dit in de buurt te komen van het gevoel dat ik erbij wilde hebben. Niet per se dat het totaal een nieuw beeld oplevert. Maar wel dat het pakketje door meerdere handen gaat. Dat het gaat leven. Dat het een leven heeft gehad , voordat ik het presenteer. En... bijkomend voordeel, als ik het nu eens echt op ga sturen.... Wauw! Zou het doorgestuurd worden? Komt het bij me terug? Hoe ga ik dat goed organiseren? En wauw, als ik het nu eens aan mezelf adresseer op de verschillende adressen... Dat is pas privacy... Maken ze het open? Of niet?
En zo zijn alle goede ideeën dus samengekomen tot dit geheel. Het moment dat iemand aan mij geadresseerde post (oké, op zijn zijn/ haar adres) krijgt... Wat doen ze ermee? Ik besluit het te sturen naar de mensen die ik gesproken heb in het kader van deze opdracht. Het met hen delen klopt ook bij mijn verhaal.
- de dummie - ooooo0000oooooo - de definitieve vorm -
En toen dus de echte vorm ontwerpen. De plattegrond van hierboven zou niet gaan. Het moet immers in serie mijn verhaal vertellen. Het kan dus niet anders dan een reeks worden. Ik heb nog wel heel even gedacht aan de plattegrond van het doosje, als ik de tekst erboven, of eronder zou plaatsen. Dan zou de volgorde van de serie kunnen blijven bestaan. Maar het zou met het aantal zes niet goed uitkomen. En al vormgevend bleek dat het technisch nooit mooi af te werken is, althans niet met de technieken die ik hanteer. Het doosje, als vorm, heeft ook geen meerwaarde voor me bij dit project. Te voordehandliggend. Ik denk aan een klein gedichtje (van Annie M.G. Schmidt): ik zou je het liefst in een doosje willen doen...
Het gedichtje (lees ik nu pas op internet) past eigenlijk wel. Maar ik wil mijn doosje niet pas met de presentatie laten leven, maar daarvoor al. Het moet voorafgaand aan de presentatie geleefd hebben. Net zoals ons moeder...
En ik vind het per post versturen en dat vier mensen de vraag voorgelegd krijgen: "wat moet ik met dit pakketje?", beter passen bij mijn idee over privacy.
Nadat het ontwerp klaar was heb ik een dummie gemaakt om te kijken hoe de vouwranden werken. Eerst dus geprobeerd met gewoon plakband. Door de dummie een aantal dingen ter verbetering bedacht:
- doorzichtig plakbank is qua uitstraling te goedkoop,
- geen witranden om de foto's, en
- adressen niet los op de kaarten stickeren (slordig).
Wat goed beviel was de breedte van de plooien (vouwen) tussen de kaarten, het naar alle adressen versturen was mogelijk, met daarbij een gedicht* aan de andere kant en de foto's binnenin (privé). En het totaalpakketje was goed te snijden in zijn geheel, dus netjes af te werken. Om de vouwen professioneler er te doen uitzien heb ik nog verder geëxperimenteerd met boekbinderstape. Om de tape niet als ribbel te ervaren (moet er niet te knutselachtige uitstraling hebben) heb ik boekbinderstape gezocht in de breedte van 10 cm. Was er helaas niet. Dus heb ik de tape zo gebruikt dat je in ieder geval de ribbel niet voelt. Om de kaarten (matglanzend fotopapier) goed tegen elkaar aan te krijgen heb ik spuitlijm (spray) gebruikt. Om de witranden te voorkomen en de adressen goed tegen de foto's aan te krijgen heb ik ze allemaal op ansichtkaartformaat in photoshop opgemaakt. Gaat wel ver allemaal hè, deze testfase. Maar ja, alles ten dienste van het eindresultaat nu!
Met de wikkel eromheen, van kalkpapier, blijft het bij elkaar, en kan toch de postzegel afgestempeld worden. Hoeveel zullen er in totaal afgestempeld worden? Of zullen ze me bellen? Dan laat ik het ze ongeopend in een envelop terugsturen en stuur ik het zelf naar de volgende door. Envelop gaat ook weer mee naar de presentatie natuurlijk!
Dus, zie hieronder, dit is het dan geworden. Morgen vier postzegels erbij kopen en dan: tot 12 januari 2008! Als het goed gaat tenminste....
- het poststuk -
*
Het gedicht dat ik gebruikt heb is van mezelf. Geschreven voor/ over mijn vader (1990?). Maar nu te interpreteren in het verhaal over mijn moeder. Zocht zij hem ook, door te schrijven in haar dagboeken? En nu voor mij weer: ik zoek haar. Ik zou haar zo graag een kaartje sturen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten