OP ZOEK NAAR DODE VOGELTJES

Nadat mijn vader, haar man, was overleden, ze was op haar 39e weduwe, kwam naast haar roeping als moeder een andere roeping boven: schilderen. Dus ze ging op een cursus. Maar stillevens van vazen of bloemen, wat had ze daar een hekel aan. Naast dat ik toen begreep dat ze zich afzetten tegen haar oude leven, de burgerlijke tuttigheid waar ze (toen ik puber was en dankbaar voor was) uit loskwam snap ik nu ook dat dat niets voor haar was. Als je zo jong weduwe wordt, wat moet je dan met stillevens.

Ze moest een eindje rijden om bij de cursuslocatie te komen. En onderweg pikte ze haar favoriete onderwerp op. uit de goot. Achter in de auto lag standaard een spiegel. Daar ging het vogeltje op en dat ging mee naar de cursus. En dat was haar onderwerp. Dat ging ze schilderen.
Ik denk dat het ook wel een afzetten tegen de dames van de cursus was. Aan de andere kant, het was een aquarelcursus.... Braaffff. Maar goed, misschien zegt dit meer over mij.

Ik wilde, voor mijn moment dat zicht over de tijd lijkt uit te strekken dus dat dode vogeltje hebben. Ik naar het bos. Onderweg naar het bos, kom ik, wandelend vanuit mijn huis, alle huizen tegen waar mijn moeder in haar leven heeft gewoond (behalve de twee laatste, maar die heb ik al gefotografeerd). Ik heb nog een gesprek gehad met een bewoonster, maar het leverde niet op wat ik wil. Ik voel er niets bij. Maar, zoals Bart zegt, toch maar gefotografeerd: "als je er toch bent..., je weet niet wat voor beeld het oplevert." Misschien had ik de vrouw in kwestie moeten fotograferen, vraag ik me nu af. Ik weet het niet, het deed me niet zoveel. Niet in het kader van deze opdracht. Wel om te leren omgaan met mezelf als fotograaf, trouwens. Ik vind dit soort gesprekken niet erg.

Ik werd door mijn intuïtie het bos ingedreven. Dat deden we vroeger zovaak, oma, mama, mijn broertje en ik. Ik liep als laatste huis langs dat van oma. De stoeptegels zijn nog dezelfde. Als kind keek ik naar de stoep dus... De hond van mijn oma, of een look-alike was er niet. En langzaam wist ik wat ik wilde: de dode vogeltjes. Ze waren er niet. Wel een in het midden afgebroken boom, metafoor voor mijn moeders leven. Maar het beeld levert me niet op wat klopt bij mijn gevoel. Deze boom fotograferend keek ik maar weer eens om me heen en zag een piepklein stukje prachtig berkenbos. Dat ik dat bijna gemist had zeg.
Het is het enige beeld dat iets nieuws, een sensatie bij me oplevert. Het is de drie generaties bij elkaar? Verstild.

En ook Picasso deed aan dode vogeltjes. Dit is uit een fotoboek met als titel: "Picasso, 29.1.59".
Een voorbeeld van een foto waarbij een moment zich lijkt uit te rekken in de tijd.
Ik heb trouwens nog meer foto's in dit boek gezien waarvan ik bij fotografen ook uit die tijd weer verwijzingen zag. Dali geloof ik.