OPPAKKEN DIE DRAAD...!

Alweer twee, drie weken terug heb ik nog twee gesprekken gehad over de dagboeken van mijn moeder. Een met de oudste zus van mijn moeder. En een met de jongste zus van mijn vader. Maf om er achter te komen dat juist de jongste zus van mijn vader het meest een vermoeden/ besef heeft van het bestaan van de dagboeken.

De gesprekken leveren me erg veel op. Aan persoonlijk contact en aan informatie over mijn ouders. Het is een lastig traject om in de zeven weken naast de opdracht te doorlopen. Naast dat ik met de opdracht bezig ben, ben ik ook met mijn eigen geschiedenis bezig. En ik merk dat ik dat even heb willen parkeren.

Uit de beoordeling afgelopen zaterdag, maar ook door een mail van de zus van mijn vader, weet ik dat ik dat verhaal weer moet oppakken. Dat is namelijk wat ik wil en dus moet vertellen. Mijn persoonlijke verhaal.

Ze is er niet meer. Het is leeg en stil.
Ik mis haar.
Ik mis haar als gesprekspartner.
De keukentafel in mijn huis is zo leeg zonder haar.
Iemand bellen is niet meer hetzelfde sinds ik haar niet meer kan bellen.
Ik mis haar zelfverzekerdheid, haar relativeringsvermogen, haar gekheid, haar rommel, haar berichten via de mail waarbij ze afsloot met de uitspraak van de Gamma-reclame die toen speelde "dat zeg ik, mama". Haar drukbezette agenda waarin ik, als haar dochter, ook gewoon een afspraak moest plannen om haar nog eens te zien. Ik mis de oeverloze verhalen die elke keer hetzelfde waren, en meestal nog iets sterker werden naarmate ze ze vaker had verteld. De streepjes die ze in de keukentafel kerfde als ze haar standpunt nog eens kracht bijzette in een verhaal. Ik mis haar hardheid, waarmee ze je vooruit stimuleerde. En haar liefde en oneindige respect voor wie je bent.
De dagboeken, de gedichten en haar schilderijen zijn een beetje van haar, maar ze komt er niet mee terug. Dus waarom zou ik ze nog lezen?