DE ROUTE

klik op de afbeelding voor de grotere versie van de kaart


EN MEER...

Goh, wat het project toch allemaal oproept... Ik krijg reacties op mijn weblog. Zus van mijn vader, die ik gesproken heb over mijn dilemma (en het poststuk nog moet ontvangen) is inmiddels al op de hoogte... Ze houdt mijn log bij... en ze is benieuwd wanneer het bij haar aankomt, schreef ze me in een mail vandaag ("Ben ook in afwachting van een pakketje, stik nieuwsgierig. Leuk om te volgen op je weblog! Kijk iedere dag eventjes."). Dat had ik van te voren niet bedacht. Ben nu natuurlijk helemaal benieuwd wat zij gaat doen. Gaaf ook dat ze de laatste is die het poststuk gaat ontvangen, althans... als het allemaal goed gaat natuurlijk.... omdat ze ook de laatste is geweest die ik heb gesproken. Net of het allemaal zo moet zijn. Kan het niet uitleggen; het klopt gewoon.
Een zus van mijn moeder, die ik hier niet over gesproken heb, maar die wel mijn weblog bekeken heeft omdat ze ook fotografeert (ik heb vorige periode al eens mijn blog naar betrokken familie en vrienden gestuurd in een soort nieuwsbrief/ update over mijn studie, oja, nadat we vorige keer een 8 hadden gehaald... en dat wilde delen met hen), deelde ook haar (bijzondere) reactie met me via de mail:

"Ik vond je project ontzettend interessant! Een ontzettend moeilijk onderwerp om in fotos uit te drukken, en dan daarmee ook nog eens de visie van de fotograaf(e) weer te geven.

Met dit project kun je natuurlijk iets "in het algemeen" doen, over privacy. Jij hebt een moedige weg gekozen door het te doen over dagboeken van je moeder.

Eerst waren er fotos van dingen die ikzelf "gesloten" zou noemen; heel privé waar een ander niet aan kan of mag. De doos, de boekenplank, de ramen, de kluisjes.

Dan ineens een foto van een open dagboek, met je hand. Je hebt dan toch duidelijk besloten om die afgesloten ruimte (al is het maar enkel afgesloten door principes) binnen te gaan.

Dan zijn er de bomen en het bos. Die kan ik even niet goed plaatsen in dit project.

Ik vind het van gesloten naar open gaan heel goed uitgedrukt. Maar wat me vooral treft is dat je "privacy" niet alleen in een serie fotos hebt geprobeerd uit te drukken, maar dan in de uitvoering van het gehele project, dus inclusief alles wat er gebeurd NADAT een foto genomen is, dat verder door draagt door de serie fotos rond te sturen en kijkt wat mensen zelf doen met "privacy". Je krijgt een pakketje, geadresserd aan Juul Paalvast, maar op je eigen adres!!! Wat doe je ermee??? Dus je fotos nemen zelf een eigen leven aan. Ze beginnen een reis. Ze wachten op een reaktie! Ik vind dat een van de knapste en meest creatieve dingen die ik ooit gezien heb!

De fotos zijn inderdaad geen "mooie plaatjes", maar dat is de bedoeling ook niet. Het feit dat jij, met de fotos die je genomen hebt, iets op papier vast zet en dat dan een eigen gaat en kunt geven, daar ben ik ademloos van onder de indruk!

Liefs, Greet xxx"

Met een dag later een aanvulling waar ik heel blij mee ben...!

"Ik heb er nog eens over nagedacht; ik vond die hand over het dagboek heel frappant. Het roept voor mij weer vragen op. Een hand om de tekst genoeg te verbergen zodat indringende ogen er niet veel uit op kunnen maken, en je zo toch nog wat "privacy" over houdt? Of een hand van bescherming? AFBLIJVEN! Dus op zich ook een "privé", een vorm van privacy."