Katowice

Ze passeerden elkaar als vreemden,
zonder woord of gebaar,
zij op weg naar de winkel,
hij naar zijn auto.

Misschien in paniek
of verwarring,
of vergeten
dat ze zo korte tijd
voor altijd van elkaar hadden gehouden.

Er is trouwens geen garantie,
dat zij het waren.
Misschien van veraf wel,
maar zeker niet van dichtbij.

Ik zag ze vanuit mijn raam
maar wie van boven af kijkt,
vergist zich algauw.

Zij verdween achter een glazen deur,
hij nam plaats achter het stuur
en reed snel weg.
Kortom, er was niets gebeurd
zelfs al was het gebeurd.

En ik, maar eventjes
zeker van wat ik zag,
probeer nu in een toevallig gedichtje
U, Lezers, te doen geloven,
dat dit verdrietig was.

Wislawa Szymborska
Uit: Dubbelepunt
vertaald uit het Pools door Karol Lesman

Met dit gedicht in mijn kontzak ging ik naar Polen, Katowice, op studiereis. Maar wat is een studiereis? Hoe studeer je fotografie op reis? Met de camera op je buik. Oké, daar ben ik nu aan gewend geraakt. Maar niet met nog acht man om me heen. Ik heb het over me heen laten komen, maar dit is niet mijn manier.
Als ik acht camera's om me heen hoor spiegelreflexen dan houden mijn reflexen een beetje op. Het gedicht had zich inmiddels verplaatst van kontzak naar hotelkamer met de gedachte: ik zie wel wat er op mijn pad komt. En ben mee gaan doen.
De laatste dag realiseerde ik me, te laat, dat dit niet mijn ding is, het fotograferen op deze manier.

Eenmaal thuis heb ik toch geprobeerd het gedicht te verbeelden in een verhaal. Maar ik heb niet de goede foto's hiervoor. Ik ben maar trots op twee foto's. Een die ik van Bas heb gemaakt. En een van een Poolse fotograaf, waarmee ik (voor zover dat ging) in gebarentaal gecommuniceerd heb. Dat is mijn beeldverhaal van Katowice dat ik aanstaande zaterdag zal presenteren.