Trommelstokken

'Ik vertelde dit verhaal elke avond, sprong op een gegeven moment met een paar drumstokken de zaal in, zocht een jochie en vroeg hem: "Wat wil je later worden?"
Elk antwoord rekende ik goed en zei tegen hem: "Word het! Word wat je nu wil worden. Word die drummer,"
Daarna gaf ik hem die stokken en zei dat hij ze mocht houden.
Dit deed ik ook in Gorinchem. Ik sprong de zaal in, maar kwam in een wat lawaaierig groepje scholieren, waar ik geen zin in had. Ik liep een rij in, kwam bij een aardige mevrouw en vroeg haar: "Bent u gelukkig?" "Nee!", zei ze resoluut.
"Weet uw man dat?", reageerde ik en vond mezelf zeer ad rem. Ze keek naar haar naast haar zittende echtgenoot. Althans: dat dacht ik. Ik gaf een draai aan mijn act, overhandigde haar de drumstokken met de vraag die aan haar zoon te geven en ik adviseerde haar dat hij moest worden wat hij wou worden en dat hij niet per se hetzelfde hoefde te worden als zijn vader. Ik ging terug naar het podium en vervolgde het programma.
Na afloop werd er op mijn kleedkamer geklopt. Daar stond de mevrouw met de drumstokken. In tranen. Ze kwam de drumstokken terugbrengen en wilde er niks mee te maken hebben. Wat was het geval? Haar man, een drummer, was drie weken daarvoor overleden aan een hersentumor, vrienden hadden haar gebeld of ze mee ging naar de schouwburg ("Je moet er weer eens uit!") en met enige tegenzin was ze gegaan. De dienstdoende cabaretier begon over de drummer van de band. Later sprong hij de zaal in, ging in eerste instantie op een paar jongens af, veranderde van richting, schoot haar rij in en kwam voor haar staan met de vraag: Bent u gelukkig?
Het antwoord was oprecht: "Nee!" Daarop meteen: "Weet uw man dat?"
De mevrouw was niet bijgelovig, maar dit was haar toch wel wat veel van het goede. Ze was bang en wilde de stokken niet.
Ik overtuigde haar dat ze de stokken mee moest nemen. Ze deed het.
Tien jaar later kreeg ik een brief of ik me het voorval nog kon herinneren? Ze liet weten hoe het met haar ging. Erg in die war was ze die avond thuis gekomen en had de volgende ochtend de stokken aan haar verdrietige zoon gegeven. Later is ze hertrouwd met, zoals ze het zelf omschreef 'een schat van een man', haar zoon koestert de stokken en drumt er regelmatig mee op het oude drumstel van zijn overleden vader. Dat wilde ze me even laten weten.
Zelf ben ik nogal nuchter, hou niet spiritistische seances en ander gelul met doden, ik ga met een grote boog om alles heen wat met zweven te maken heeft, maar een goede verklaring voor deze avond heb ik nog steeds niet gevonden."

Uit: TERUGBLIK, Youp van 't Hek (1999)