Groot deel van de zaterdagavond en de zondag nagedacht over alle reacties op mijn zelfportretten. Van sensatie tot bewondering, van een zenuwachtige giegel tot een diepe zucht; het heeft me veel energie gegeven en gekost. En dat allemaal bij elkaar was de beste feedback die ik kon krijgen.
De mensen die me kennen, herkenden me er in. Degenen die me (nog) niet kennen gaven aan dat het zo serieus was en of ik het niet verder uit kon spelen of juist wat theatraler neer kon zetten. Dit (rollen)spel waar ik nu aan begonnen was.
En het raakt precies de kern. Het is bloedserieus. Het gaat namelijk over mij. En het past zo goed binnen de serie van het dagboek. Ik heb namelijk met de zes zelfportretten mijn worsteling over mijn identiteit geprobeerd vorm te geven. De meer dan 200 foto's die ik daarvoor heb gemaakt zijn meer dan het verkleedspel. Ze zijn de zoektocht naar mezelf, mijn eigen identiteit. Het zijn de 'plaatjes' in mijn hoofd die passen bij hoe ik vind dat ik zou moeten zijn.
Deze week ben ik daarom bezig geweest met het fotograferen van hoe ik dan echt ben. Of hoe die zes zelfportretten zich uiten in mijn dagelijks leven. En hier is de cirkel weer rond. Eerder gemaakte foto's in mijn zoektocht, mijn fotografisch dagboek komen weer terug in de serie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten