De paradox lag echter juist hierin: dat de ruimte tussen lijf en broek nu eens tot barstens toe gevuld was, om daarna een lossere verhouding met elkaar aan te gaan. Er was tekening en reliëf, ja zoiets als drapering.
Het meest fascinerende deed zicht dit voor in de streek waar het geslacht zicht trachtte te verbergen. het puilde uit, spande de gulp op excessieve manier. Doch vlak ernaast ontspande de stof zich, waren er vouwen die losjes leken te hangen, en viel er geen rimpeling te bekennen. En ter hoogte van de heupen trok de stof weer glad, zodat huid en stof samenvielen. Hoe kon dat? Dit was toch tegenstrijdig. Een gespannen stof kan zich toch niet tegelijk in uitgerekte en loshangende toestand bevinden? Van heupen tot gulp had een katoenen spanning moeten voorkomen, en niet de modulaties van spanning, ontspanning en hernieuwde spanning.
Eric de Kuyper, aantekeningen van een voyeur.
Uit: De verbeelding van het mannelijk lichaam, Eric de Kuyper, SUN, Nijmegen, 1993
Geen opmerkingen:
Een reactie posten