Ik zag deze foto in Berlijn in het museum van de Helmut Newton Foundation. Tussen allemaal 'gelikte' vrouwelijke naakten. En ik dacht: wat heerlijk, die man doet niet zo ingewikkeld. Hoeft er niet schitterend op te staan. Zet zich niet voor lul, want hij is gewoon wie hij is. Terwijl die vrouwen van Newton allemaal een fiekfijn figuurtje hebben, een soort van macht uitstralen en zich toch bijv. in de keuken als (ironie op) keukenprinses laten fotograferen.
Ik zou dan liever door Sanne Sannes gefotografeerd worden. Die zet de vrouw eerder op een voetstuk, dan achter een aanrecht....
Je moet er wel geduld voor hebben, maar als onderstaand moment zich dan ineens voor je camera afspeelt...
Door die foto van een in mijn ogen 'gewoon geportretteerde' man en later door de foto's van Sannes en Fieret ging ik me afvragen: waarom is dat er niet voor vrouwen?
Ik wil op een foto helemaal geen wasbordjes zien. Ik wil ook geen filmsterren of sportschoollijven zien. Daar is niets aan. Perfectie bestaat tenslotte alleen in Photoshop. Ik wil foto's zien van mannen, zoals bovenstaande foto's van vrouwen. Romantisch, poëtisch, grafisch en bijna te voelen. De foto moet uitstralen dat ik hem aan kan raken en dan de huid voel van de man die erop staat.
Ik ben deze week dus op zoek gegaan naar foto's van vrouwen door mannelijke fotografen. Wat is het dat zij doen, hoe fotograferen ze, hoe brengen ze het vrouwelijk schoon in beeld? Hieronder nog wat meer aanvulling.
Bill Brandt heeft zijn naakten, het mooie ervan benadrukt door zijn standpunt.
En bij Gerard Fieret voel de huiselijke sfeer als context heel goed.
Om de cirkel rond te maken en met Helmut Newton te eindigen, onderstaande foto, die eigenlijk mijn probleemstelling goed benadrukt. Vanuit de (kunst?)geschiedenis kun je zeggen dat het de man is die 'de vrouw' bekijkt en de vrouw is degene die bekeken wordt. Kan ik dit omdraaien? En: kan ik dit (prettig) voelbaar maken in mijn werk?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten