Het was een zwaar jaar tot nu toe, het tweede jaar. M'n propedeuse gehaald, dat had toch wat zekerheid kunnen brengen. Ik schijn het mezelf juist graag moeilijk te maken.
Daarnaast de combi met werk en een verbouwing... Chaos, vermoeidheid en stress. Een groot zwart gat.
Dat is toevallig ook de titel van de nieuwe opdracht, met als bovenliggend thema: het verleden in het heden, het onzichtbare zichtbaar maken. Pffff, er komt van alles bij me op, maar niks waar mijn speurdersneus, mijn fotografenhart door geprikkeld raakt. De beelden in mijn hoofd blijven door de vermoeidheid een beetje weg.
Misschien omdat ik ook nog wat andere dingen moet, zoals de 4 praktijkopdrachten, waaronder een portfolio maken en een nieuwe rol/functie op het werk. Allemaal hartstikke gaaf, maar allemaal bij elkaar vermoeiend.
Misschien, de enige link die ik wel zie, is, bij het onzichtbare zichtbaar maken: naaktheid/ kwetsbaarheid van een persoon. Als je de laagjes buitenwereld afpelt, de mode, de make-up, de pose, wat blijft er dan over? Om het thema verder uit te diepen met 'het verleden in het heden', is het misschien interessant om de relatie tussen vader en zoon, moeder en dochter te onderzoeken.
In hoeverre zijn de fysieke kermerken herkenbaar bij beiden? Is het heden en verleden herkenbaar te maken? Hmmm, misschien kan ik er iets mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten