De reden waarom ik wilde gaan was de collectie foto's van Marcel Broodthaers: ‘Texte et Photos’. Die vond ik helaas ook tegenvallen. De verzameling was voor mij teveel nog als archief herkenbaar. Het hing thematisch gerangschikt in onderwerpen als Parijs, Berlijn, dieren etc. Gevoelsmatig had daar volgens mij meer uit te gehaald kunnen worden. Ik zal misschien wel de achtergrondinformatie en kennis missen om het geheel op waarde te kunnen schatten. Jammer dat ze dat dus niet aanboden, door begeleiding van betere teksten. De foto's hingen ook niet altijd op prettige hoogte, (te hoog voor smurfen als ik) en dan ook te klein van afdrukformaat om niet enorm te hoeven turen en het bijzondere dus te kunnen ontdekken. Kortom, ik was eigenlijk niet genoeg geprikkeld om er uitgebreid te tijd voor te nemen.
Wat een leuke bijkomstigheid van de dag was, was het side-evenement EXPRMNTL.
EXPRMNTL was ooit een belangrijk evenement voor experimentele film. Dit festival (vijf edities tussen 1949 en 1974) in een leegstaand casino in Knokke-Het Zoute vormde het brandpunt van de experimentele film. Het was in feite het ontmoetingspunt voor avant-garde filmmakers in die jaren, de plek waar experimentele bewegingen samenkwamen.
Op deze geïsoleerde plek ontmoetten mensen elkaar, werden films vertoond, vonden happenings plaats en werden schandalen gecreëerd: dit was de plek waar de undergroundfilm Europa bereikte, waar Jean-Luc Godard Flaming Creatures van Jack Smith zag, die stiekem vertoond werd op een hotelkamer, waar Yoko Ono naakt een performance deed met Jean-Jacques Lebel, waar Duitse studenten van de SDS (onder wie Holger Meins, toekomstig lid van de Rote Armee Fraktion) demonstreerde tegen de experimentele film. De film Le Corbeau et le Renard van Marcel Broodthaers werd in 1967 ook tijdens het festival getoond, ondanks het feit dat het werk door de jury werd afgekeurd.
60 jaar later na de eerste EXPRMNTL werden dus (weer) in het casino van Knokke-Heist de experimentele films van toen getoond, met de authentieke 35mm-projectoren.
Waar ik stiekem het meest van heb genoten, is het gevoel terecht gekomen te zijn op een reunie. Mensen die zaten te lachen en druk, in het Frans, met elkaar in gesprek raakten. Feest der herkenning?
Een film was interessant, ook vanwege zijn raakvlak met de opdracht van het zwarte gat: Line Describing a Cone (Anthony McCall, 1973, 30’):
'The film is visible on the screen first as a white dot on a black ground. This dot grows into a line, which arcs around to form a circle. Over the duration of the film, all that is visible on the screen is the slow drawing of this circle. Meanwhile, between the screen and the projector, the beam of light is visible as a gradually growing cone, made visible as particles in the air are illuminated by the projector. For the viewer, therefore, there is no one point of focus: they can watch the growing circle on the screen, or the growing cone between screen and projector, or move their eyes between the two. More importantly, they can move their bodies: the space is empty of any seating, and this means that the viewer can also decide to ‘break’ the cone by inserting themselves between the projector and the screen. This dimension of viewing becomes more intriguing when more than one viewer sees the work at the same time – as each person decides whether a particular kind of behaviour in the space will affect the other’s experience.
This film exists only in the present: the moment of projection. It refers to nothing beyond this real time. It contains no illusion. It is a primary experience, not secondary: i.e., the space is real, not referential; the time is real, not referential.’
Lees meer >>0
Geen opmerkingen:
Een reactie posten