Afgelopen zaterdag heeft iedereen zijn concept 'onthuld'. Tot die tijd werden ze door deze en gene goed bewaakt. Wellicht heeft het met zijn onderwerp te maken? Lees meer >>>
Even terug naar de feedback van vorige week zaterdag. De fotootjes waren een leuk uitgangspunt, maar de portretten opnieuw gaan maken was te oppervlakkig/ voorspelbaar. Ik had gehoopt er mee weg te komen, of in ieder geval er goede ideeën op te doen. De feedback was, even heel kort door de bocht, 'wat je erin stopt komt er ook uit'. Niks dus. Geen handige tips en geen goed concept dus. Dus: werk aan de winkel deze week.
Maandag tijdens mijn bezoek aan Gonny en Riet hebben we samen nagedacht waar het heen kon gaan. Maar dat is best moelijk. Ik vroeg nog naar spannende verhalen, maar ach, ik ben hier de documentairemaker in spe. Terug naar mezelf dus.
Waarom heb ik het stapeltje, zo als stapeltje bewaard. En heb ik het er echt NU uitgehaald om het toch weer over mijn moeder te laten gaan, de ontbrekende in het stapeltje? Ik heb het me serieus afgevraagd deze week. Los van het feit dat ik daar eigenlijk geen zin in had, merkte ik dat het ook niet de juiste energie opriep. Niet de energie die een fotoproject hoort te geven. Zeker niet in combinatie met de andere foto's. Ik kwam niet boven het niveau van 'Klasgenoten' of 'De Reünie' uit. Ik kreeg er niet de goede laag, de diepgang in.
Op zoek dus naar nieuwe invalshoeken. Die heb ik eerder deze week ook op mijn weblog gezet en de rest van de week herkauwt, wat zuurstof erbij gelaten (zoals je met wijn proeven doet) en vrijdagavond er werk van gemaakt. de vier ideeën uitgewerkt in brainstormschema's en mogelijke beelden die het opriep erbij gezet. Uiteindelijk kregen idee drie en vier samen een vorm in mijn hoofd, die kriebel in mijn lijf, de energie in mijn hoofd.
Samen met onderstaande tekst van een Poolse kunstenares was het nieuwe concept geboren:
Tussen het moment dat het verleden ophoudt en iets nieuws begint moet ergens een leegte zitten. Het is een moment dat ontbreekt, het ontsnapt aan je aandacht en alleen daarom is het leeg. Het is niet iets, maar als het voorbij is weet je dat het er was, omdat je namelijk opnieuw begint.Ik wil een bundeling maken van dit soort momenten. Met eigen materiaal en archiefmateriaal.
Met de pasfoto's ga ik nog wel verder, maar dan voor mezelf. Hieronder de laatste update met alle namen tot nu toe. En met 6 mensen heb ik nu contact. Grappig dat een van de twee docenten, die was er vorige week niet en zag deze foto's voor het eerst, zei dat hij precies zo'n serie thuis had. Ik zei: "Dan ben je rond de 44?" "45", zei hij. Er zaten geen bekenden tussen... (klik op de foto voor de grotere versie).0
Geen opmerkingen:
Een reactie posten