HET EERSTE GESPREK

De eerste mailtjes met mijn vragen om met mensen over de dagboeken te praten zijn verstuurd. En ik heb vanavond mijn eerste gesprekje gehad met een zus van mijn moeder. Wat een onderwerp heb ik uitgekozen. Erg gaaf en de uitdaging zit er voor mij in om dit private onderwerp op een mooie (kleine) manier te vertellen. Maar het raakt me wel.

Ik heb al twee keer met mijn broer en zijn vriendin gesproken over de dagboeken en de functie ervan. En vanavond met een van de zussen van mijn moeder. Er zijn nog twee mails met vragen onderweg naar een zus en broer van haar. En naar een zus van mijn vader die ook veel en intensief contact had met mama.

De gesprekken zijn fijn. Enerzijds de teleurstelling want er is niets nieuws onder de zon. Anderzijds de bevestiging van wat ik al wist, niets nieuws onder de zon. Ik "weet" al veel, voel veel aan.

De reacties:
- je schrijft dus weet dat er een risico is dat het te vinden is. Iemand geeft aan dat schrijven is om je gedachten te ordenen en je het daarna weggooit als je niet wil dat iemand anders het leest,
- Jet (mijn moeder) zou willen dat je het leest, omdat je volwassen bent en zelf kunt bepalen of het goed voor je is,
- in de traditie van de opvoeding zou ze niet willen dat je het leest,
- je moeder was een trotse vrouw, trots op haarzelf (bewaarde daarom alles?).