Zoals ik al in een eerder bericht aangaf, zit je bij een 'te laten drukken boek' vast aan een aantal gegevens. Met een beetje creativiteit en handigheid ben ik er wel uitgekomen om dat naar mijn hand te zetten. De veertig pagina's hoeven niet allemaal gevuld te worden met foto's, zoals je op de foto hierboven ziet. Nadat ik ongeveer mijn selectie had gemaakt van de foto's aan de hand waarvan ik het verhaal wil vertellen, ben ik ze op 'een' volgorde gaan leggen. En dan begint het schuiven, foto's erbij en sommige weg. Sommige opnieuw gekaderd en de boel weer laten rusten.
Door het op deze manier neer te leggen werd me ook duidelijk hoe ik met deze foto's het best mijn verhaal kon vertellen. Namelijk van abstract naar concreet. Dus van:
-> niet herkenbare instrumenten (de uitsnedes ervan waarop de huid van het instrument ziichtbaar is), naar
-> de herkenbare delen van de instrumenten, naar
-> mijn idee over het echte instrument (de handen, voeten, huid die het instrument bespelen en de klank geven), naar
-> de uiteindelijke (gezichten van) de muzikanten.
Op deze manier werd ook het kader voor de selectie van foto's makkelijk. Ik wist welke er terug in moetsen en welke er alsnog uit gingen. Het verhaal vertelde zichzelf.
Ik was me er ook bewust van dat de foto's in het verhaal een soort spanning moeten oproepen zodat de kijker ook nog interesse heeft om verder te 'lezen' in je boek. Daarnaast wil ik dat het een pageturner is: je wil snel naar de volgende bladzijde omdat je benieuwd bent naar de ontknoping. En als je eenmaal bij het eind bent, krijg je de behoefte om het nu eens op je gemak te bekijken en valt alles logisch op z'n plek en hopelijk bevallen ook de foto's...!
Voor mij hoef je dus ook in eerste instantie het verhaal niet meteen te 'snappen'. Misschien snap je wel nooit helemaal mijn bedoeling. Zit er waarschijnlijk dik in, met alle lagen die ik erin kwijt wil. Maar dat geeft ook niet. Als je er dan maar je eigen verhaal bij kan fantaseren, zoals ik ook deed....!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten