werk aan de winkel

EERSTE FASE - ideefase-

Er zijn in deze fase heel wat ideeën voorbij gekomen. Ieder natuurlijk vanuit z'n eigen referentiekader en schoenendoos met ideeën. Het bleek al snel dat Hilde en ik overeenkomsten hadden is stijl en werkwijze. Fijn om eens met mensen van beeldende kunst samen te werken en ze op die manier te leren kennen. Hilde heeft ook, net als anderen van haar klas, een weblog opgezet. Zo nu en dan komen er vragen vanuit hun groep hoe het precies werkt. Leuk dat ze het oppikken en dat het dus een functie heeft.

In deze fase bleven we wat hangen op vormaspecten in plaats van een verhaal dat we willen vertellen. Ook bij de andere twee brainstormsessies blijft het op gang komen lastig. Terwijl de groepen om ons heen, voor ons idee, al lang op gang zijn. Toch denk ik dat het afstemming zoeken onderling, over het wat en hoe van de opdracht, van belang is geweest achteraf.

Om een lang verhaal kort te maken, we zijn van allerlei objecten (zoals de mond - wat gaat erin en wat eruit- gelukkig is dat idee uiteindelijk gesneuveld) uiteindelijk uitgekomen bij dat wat altijd wel dicht bij je is: dat ding wat je geluk brengt.

UITWERKINGSFASE

Belangrijk werd nu dat we duidelijk kregen wat het verhaal zou zijn dat we wilden vertellen. Allemaal mensen die er iets over vertellen (serieel beeld), alleen de mensen in beeld en niet de objecten waar het om gaat, vragen over het geluk, of juist ingaan op het ongeluk?
Om het niet te makkelijk te maken, te voordehandliggend verhaal te vertellen, zijn we uitgegaan van de pech die van dat ding uit kan gaan. We zijn die week uitelkaar gegaan met de afspraak dat we veel materiaal zouden maken. Onder andere door interviews en daarnaast ook het filmen van pech om beelden het verhaal te kunnen vertellen of aan te kunnen vullen.



UITVOERINGSFASE

Het duurde hierbij ook weer even voordat we op gang waren. Uitgangspunt was dat we allemaal zouden gaan filmen, maar de afspraken waren niet echte afspraken. Waardoor het tijd werd een planning te maken. Hilde heeft een tijdsbalkje gemaakt en we hebben ons werk ingepland. Pfiew, dat was inzichtelijk. De freewheelfase was voorbij. Werk aan de winkel!
Hilde heeft allerlei materiaal van internet verzameld, van YOUTUBE, zodat we geluid en of beelden konden gebruiken, maar ook ter inspiratie. Tobias en ik zijn allebei aan het filmen gegaan. Mijn fragment van de talis-man hadden we net besproken met Mels hoe we dat zouden gaan aanpakken toen Tobias mijn zijn fragment kwam. Zijn beeld en verhaal was veel sterker, dus zijn we daar mee verder gegaan.

De feedback op het eerste fragment konden en hebben we moeten gebruiken voor het filmpje van Tobias. De opdracht is: vertel een BEELDverhaal. Doordat het beeld nu al interessanter werd om naar te kijken, vergaten we die achterliggende opdracht volledig. Na een eerste editronde, zaten we tevreden achterover... Eenmaal thuis nog eens het materiaal bekeken, voelde ik wel aan dat de drie fragmentjes aan het begin qua tijd veel te kort zijn en in het niet vallen bij de rest van de twee minuten film. Dat we daar een dag mee bezig zijn geweest zeg! Hulde voor de documentaire- en filmmakers!
De week erop hebben we hier hard aan gewerkt. Veel extra fragmenten nog gemaakt om ons verhaal duidelijker te maken en beeldender. Tobias bij de hoofdpersoon waar onze verteller over verteld. Later zijn Hilde en ik in een cafe nog wat gaan filmen, omdat we dat beeld ook nodig hadden. Editten en filmen werd afgewisseld zodat er steeds twee aanwezig waren om te editten.
We hebben duidelijke keuzes gemaakt wanneer we wel beeld over het interview doen en wanneer niet. Als de geïnterviewde verwijst naar het object dat hij in zijn handen heeft dan zien we dat. Anders hebben we er beelden overheen gezet, zodat je zijn gedachten en verhaal kunt volgen. Hierdoor hopen we dat deze (documentaire) beelden achter elkaar een relatie met elkaar het het verhaal van de verteller aangaan.

EVALUATIEFASE

Ik denk dat we aan dit filmpje van drie minuten nog dagen genoeg kunnen werken voor ik echt tevreden zou zijn. Ik ben wel blij dat we vooraf tijd in de ideevorming hebben gestopt waardoor het uiteindelijke totaalplaatje voor allemaal duidelijk was. Ik vond het wel een erge korte periode. Het is belangrijk om bij een samenwerkingsproject tijd te investeren in de groepsleden om uiteindelijk tot goed resultaat te komen. Die tijd was er bijna niet. Er moest dus al doende verkend worden wat een goede aanpak zou zijn. Uiteindelijk was het fijn dat Gladys makkelijk met het programma om kon gaan om te editten. En uiteindelijk wisten Tobias en ik daar wel weer wat op aan te vullen.