het boek en het verhaal

o


Wat moeilijk zeg, een boek maken!

Welk verhaal wilde ik ook al weer vertellen?
Wat vertellen de eerste foto's me?
Waar ga ik (dus) mee verder?
Past dat nog bij mijn oorspronkelijke verhaal?
Wat doe ik met de feedback van Mels en Bart (meer dan alleen reageren met een hervormde Fokke & Sukke)?

De afgelopen week heb ik hier geprobeerd antwoord op te vinden.
Antwoorden en de bijbehorende acties die hieruit volgden waren....




- het verhaal -

Jasper van Hulten, neefje van me, die al vanaf dat'ie bij ons thuis net met zijn ogen, al zittend op de stoel, over de keukentafel heen kon kijken, trommelend en roffelend door het leven gaat.

de opdracht was
maak een beeldverhaal
ik dacht
hier maak ik een boek over!

Tweede laag in dit verhaal is voor mij een vraag waar ik antwoord op hoop te vinden, namelijk:
Wat doe je als je op je 26e (dus voor je dertigste....) al je droom bereikt hebt?
Komen er nieuwe dromen, andere dromen?
Het antwoord is spannend omdat de vraag natuurlijk ook deels over mezelf gaat. Maar ook omdat ik als coach studenten stimuleer te "dromen".

Het antwoord kwam al bij de tweede afspraak, thuis, aan diezelfde keukentafel (uit het ouderlijk huis, die ik gelukkig heb!). Hij kwam er iets hoger boven uit nu (ook zie illustratie).

Sterker nog, hij kwam er vooral heel sterk boven uit. Wist goed wat hij wilde met zijn toekomst en weet heel goed wie hij is wat hij kan en waard is. Zoals ik al eerder schreef, droomt hij over het maken van minimalistische muziek, zoals Phillip Glass' Koyanisqatsi.
Hij is ook bewonderaar van Keith Jarrett's muziek (pianist).

Grappig. Het gaat hem dus niet om de drumstokken, maar om de muziek. Ook in het filmpje met de muziek van Phillip Glass hoor je dat er weinig (heel minimalistisch: geen (hihi)) drum aan te pas komt. Hij vertelde me ook dat het niet om de drummer, de stokken en het drumstel gaat, maar om de muziek.

Zijn trommelstokken zijn anderzijds wel de aanleiding om verder te dromen! De wereld over te gaan. Zoals met de optredens van Wouter Hamel, waar ze mee naar Japan zijn gegaan.



Na de eerste foto's bij de repetitie in Tilburg, bij Paradox, voor de CD-presentatie van Pieter de Graaf Trio, merkte ik dat ik erg fan was van de sterk ingezoomde, of uitgesneden foto's. Ik ben tijdens het fotograferen op zoek gegaan naar de niet-standaard registrerende muziekfoto. Hoe ik bovenstaand verhaal in beeld moest brengen wist ik niet. Ik wist wel dat het me niet zou gaan lukken met overzichtsfoto's waar alles op staat. Dus ben ik gaan inzoomen, kadreren.
Bart en Mels hebben me nog een zetje verder in deze richting geduwd door enthousiast op deze uitgesneden foto's te reageren. Ik merkte ook dat ik het spannend vond om er zo dicht op te zitten, met mijn lens. Het was een repetitie, dus dat kon ook.



Maar na deze feedback rezen ook gelijk de volgende vragen:
Hoeveel weken heb ik nog?
Wat ga ik nu doen: boek drukken of boek knustelen?
Hoever kan ik gaan met het idee van een boek?
(Hoever kan ik van de vorm van het boek afwijken terwijl het nog wel een boek mag heten?)
En dan weer, hoeveel weken heb ik nog?
En hoe nu verder met dit verhaal?
Ga ik nu een nieuw verhaal vertellen, mijn oude idee dus loslaten?

Door het resultaat van de eerste sessie wist ik dat ik in ieder geval weer bij een repetitie wilde fotograferen. En niet bij een optreden, waar al mooi licht is en er nagedacht is over de plaatjes. Maar ook de sfeer van het erbij te mogen zijn als zij in het creatieproces zitten, meeluisteren hoe ze met elkaar muziek maken, communiceren, hun omgang met elkaar. Heel bijzonder.
De foto's zelf heb ik ook aan "de jongens" (de muzikanten) laten zien en ze vonden het een mooie weergave van de repetitie. Dus ook dat sterkte me in mijn idee, verhaal, dat ik daar mee verder wilde.

Dus ik Jasper gebeld en mezelf uitgenodigd voor de volgende repetitie. Die was in Amsterdam, bij Mellotone. Met de werkwijze van Wiesje Peels, waar we de donderdagavond in museum de Pont een interview en werk van hebben gezien en gehoord, in het achterhoofd en dus de camera onmiddellijk op mijn buik, ben ik daar afgelopen woensdagmiddag de muziekstudio binnengewandeld.

Zonder al te lyrisch te worden maar het was fantastisch. Ik had al te lang niet meer gefotografeerd (1,5 week?) en had zin om er tegenaan te gaan. En dat is gelukt. Ik heb me uitgeleefd en ik voelde mezelf een verlengstuk van de camera of andersom. Ik wist ook welke foto's ik wilde maken en heb er ook echt een paar voltreffers bij.





Ik wilde verder met het verhaal van de drummer die z'n trommelstokken nodig heeft om verder te komen en te dromen. Tijdens de repetitie bleek dat meer muzikanten deze droom hebben, de muziek die je verder over de wereld brengt. Ze praten in de pauzes enthousiast over hun aanpak voor de toekomst en vergelijken de werkwijze met andere beginnende jonge jazzmuzikanten. Met zoveel respect voor de andere bands en hun aanpak. En respect voor de creatieve inbreng tijdens de repetitie ook.

Maar ik wilde ook verder met de trommelstokken zelf. Maar dan meer als metafoor voor het instrument dat muziek maakt. En zo ook de andere muzikanten, waar ik foto's van gemaakt heb. Ze hadden er geen bezwaar tegen dus ook hen heb ik geprobeerd zo dicht mogelijk op de huid te zitten. De muzikant zelf als instrument.

De huid van de trommel en de huid van de hand die er op trommelt.
De huid van de contrabassist en de huis van zijn bas.
De huid van de koe-bel en de huid van de percussionist.
De huid van de gitarist/ saxofonist en de huid van zijn sax (de binnenkant is boeiend).
De huid van de zanger, het gezicht van de band, dat even anders is dan "het gezicht van de band".
De huid van de toetsenist en hoe hij zijn instrument bespeelt. En nu eens niet het klavier, maar wel de pedalen en de snaren binnenin.
En ik was erbij!

Gelukkig was er nu meer natuurlijk licht waar ik gebruik van kon maken. Maar wat is het moeilijk om al die bewegende muzikanten scherp in beeld te krijgen. Ik wilde mijn flits niet gebruiken omdat de sfeer van de repetitie weghaalt. Ik wil niet de perfect uitgelichte foto, maar het gevoel overbrengen van wat er was op dat moment.

En wat is het moeilijk omdat in voldoende aantal foto's weer te geven. Want dat is de volgende stap. Het eindresultaat moet in boekvorm.

Het verhaal heeft een lijn.
De volgorde komt nog, daar speel ik nog mee.
Wat werkt het beste?
Maar ook, in hoeveel foto's vertel ik het?

Ik wil een boek laten drukken. Ik wil niet zelf iets gaan maken (knutselen). De tijd is me daar te kort voor om binnen dit concept een verzorgd stuk werk af te leveren. Dus een boek via de HEMA. Twee weken voor de beoordeling af dus (want de HEMA heeft de kortste levertijd, vijf werkdagen, maar zijn goede vrijdag en paasmaandag wel of geen werkdagen? Niet op rekenen dus!) dit weekend moet het in grote lijnen af zijn. Zodat het voor donderdag de 20e de digitale weg op kan naar de drukker.

Maar waar je bij zo'n boek aan vast zit, naast formaat, is het aantal pagina's. Minimaal 40 foto's. En de vraag is of het verhaal met deze detailfoto's met veertig foto's interessant blijft om tot het einde uit te "lezen"....

Nog even zoeken dus naar de juiste vorm, oplossing en volgorde.