De site van Jeka biedt in ieder geval aanknopingspunten, een gevoel van bevestiging, aanvulling mijn mijn eigen verhaal. Het jeukt er, in het prachtige mooie stukje vrijetijdsgebied. Misschien moet ik me ook nog wat meer verdiepen in het wandelpad dat er aangelegd is. Wat daar in ieder geval opvalt is dat er geen parkeerruimte is en mensen het blijkbaar teveel vinden om hun auto even bij het sportterrein van Jeka te parkeren. Zelf vind ik het jammer dat de schapen er nu niet staan.
Daarnaast kan ik nog wat doen met het idee "Tussen de Leijen", zoals het gebied voor Jeka is gaan heten. De Molenleij en de Bavelse Leij.
Een lei is een avenue, een boulevard. Dat is de link naar het wandelpad dat aangelegd is.
Over het wandelpad zelf kan ik vervolgens niet veel vinden. Ook niet in het "Plan in hoofdlijnen" over de Landschappelijke Driehoek (http://www.breda.nl/index.php?simaction=content&mediumid=1&fontsize=12&onderdeel=bri&stukid=33155#).
Als ik van groot naar klein ga kijken, dus naar de eerste serie over het totale gebied van 100 bij 100 meter, dan meer inzoom naar 10 bij 10 meter om tenslotte op de vierkante meter uit te komen dan vallen me aan aantal dingen echt op.
100 bij 100 meter
Er is veel over nagedacht en is is lang over nagedacht voordat het gebied ontwikkeld is. De gemeente, Jeka als sportvereniging, de Brabantse Delta (waterhuishouding) en de Brabantse Milieufederatie hebben zich allemaal met de gebiedsontwikkeling beziggehouden, om het zo goed, zo verstandig en zo mooi mogelijk te houden.
Voor mijn fotografisch concept kom ik dan uit bij een soort scheppingsverhaal: als God creëren ze een stukje betere wereld in de Landschappelijke Driehoek.
10 bij 10 meter
Als ik wat beter ga kijken, me wat verder ga informeren,dan zie ik dat er vanuit Jeka en de gemeente veel angst is voor commotie en bezwaar. Maar er is niet altijd veel bezwaar tegen gemaakt. Het begint het te wringen.
Ook wanneer ik goed rond kijk, vallen me een aantal dingen op. Een dug-out die net te groot is voor zijn gestorte fundering. Bankjes om te genieten van het uitzicht dat er niet is omdat het belemmerd wordt door reclameborden of er is niets interessants te zien.
En ook als ik mezelf goed informeer door te praten met mensen op het sportveld, meer te lezen erover op internet (lang leve deze democratische kennisbron) blijkt dat de voorzitter van Jeka niet helemaal tevreden is met hoe de mensen omgaan met het prachtige stukje dat is aangelegd voor hun vrijetijdsbesteding. En zo ook bij het wandelpad. Dat nu vooral wordt gebruikt om even de auto voor het hekje te parkeren, de hond achter het hekje even uit te laten razen en weer gauw terug te gaan naar huis. Met een beetje geluk hebben ze alleen wat stront achtergelaten en geen snoeppapiertjes, of ander verpakkingsmateriaal dat zo nodig genuttigd moest worden in die toen minuten.
Aansluitend bij mijn fotografisch concept van het scheppingsverhaal kom ik dan uit bij: En God dacht dat het goed was....
1 bij 1 meter
Nog verder inzoomend blijkt in het gebied van 1 bij 1 meter dat de aarde allemaal niet zo wil. De natuur wil er niet zo gedijen als vooraf bedacht is. Enerzijds kruipt het waar het niet gaan kan, onkruid all over de place op het sportterrein. En anderzijds voorkomt dit onkruid in het aangelegd stukje natuur de nieuwe aanplant tot het wortelen. De boompjes zijn bruin, dor en dood, voordat ze de kans gehad natuur te mogen worden.
Aansluitend bij het concept en de moraal van het verhaal: heeft God de zevende dag als rustdag wel verdiend...?
De lagen die ik eraan toe wil/ kan voegen zijn:
- rustdag versus vrijetijdsbesteding, en
- de zes dagen waarin God steeds een stukje wereld schept.
Hieronder een aantal afbeeldingen uit de 16e eeuw, waarbij het scheppingsverhaal weergegeven is.
de scheiding van donker en licht (Michelangelo Buonarroti 1508 - 1512), Sixtijnse kapel
tuin der lusten – schepping (Jheronimus Bosch, ca. 1500)
schepping van de dieren (Il Tintoretto, ca. 1550)
de schepping van Adam (Michelangelo Buonarroti, 1508 - 1512), Sixtijnse kapel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten