De innerlijke noodzaak van dit project.
Kan ik en wil ik mannelijk naakt fotograferen? Op mijn manier dan graag. Ben even de drijvende energie kwijt voor dit project.
Rebelleren tegen alle vrouwelijke fotografen/ kunstenaars die geen werk ervan maken. Maar is de rebellie genoeg?
Kijken naar anderen, waaronder mannen, mannelijk naakt. Dat geeft genot. Daar geniet ik van. Ik zou de wereld wel open willen breken, mijn schelp misschien wel, om te mogen kijken. Maar gaat het om het genot van het kijken? Of toch het genot van het openbreken? Of het genot van het schoppen tegen grenzen. Stoerdoenerij?
Dus de vertelling gaat niet over naakt, kijken en lichamelijk genot van het kijken? Maar over het openbreken van een taboe, mijn taboe, de grens wat verder leggen. De confrontatie met mezelf als fotograaf dat ik wil kijken en daarvoor de randjes van mijn eigen grenzen opzoek.
Dus de vertelling gaat over (het verleggen/ opzoeken van) mijn grens?
Even terug naar mijn serie dan. Ik ben de grens aan het opzoeken. Ben ik er al? Aan mijn energie te voelen ben ik ergens bij de rand ja. De energie is weg. Door de onzekerheid.
Want wat is mijn vertelling waard voor anderen? Waarom zou het interessant zijn voor een ander? Ik wil geen egodocument maken.
Terug naar het kleine, naar mezelf. Openbreken voor mezelf als fotograaf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten