Zaterdag mijn foto's besproken, feedback gekregen dat ik in de studio mijn vormstudie verder moet uitbouwen. Ik heb het niet goed gedaan; mijn foto's komen over als een vormstudie. Ik wil geen vormstudie doen. Ik was aan een verhaal begonnen. Enerzijds het genot van het kijken naar (naakte) mannen. Anderzijds het fotograferen van de normale Nederlandse naakte man in zijn eigen omgeving. Deze laatste is te groot voor deze serie, ging aan de slag met de eerste en begon thuis en mijn eigen "man".
De eerste sessie voorzichtig en wat onwennig voor mezelf. Kleur/digitaal. Locatie: slaapkamer.
Tweede sessie beter voorbereid. Foto's bekeken en wat scènes nagedaan van fotografen. Meer gelet op houding, vorm gevoel dan licht en techniek. Kleur/digitaal. Locatie: slaapkamer. Tussendoor enkele foto's gemaakt.
Derde sessie ook weer voorbereid. Met lamp/spot de (nieuwe keuken)studio gebruikt, scènes nagedaan uit boeken die me aanspraken en wat geïmproviseerd. Zwartwit/middenformaat/digitaal.
De feedback: maak je selectie en zorg dat de foto's van de selectie even groot zijn.
Toen al de worsteling (zie eerdere bericht: de worsteling / onzekerheid). Wat was de reden ook al weer en wat is mijn vertelling? Het lijkt wel een herhaling uit de vorige periode.
Gesprekken met klasgenoten helpen, maar helaas maar voor korte duur.
Na afgelopen zaterdag besloten meer met context te fotograferen en "model" in geheel in niet in kleine stukjes. Digitaal en met analoge wegwerpcamera. De laatste vanwege het voyeuristische gevoel.
Het maken geeft geen voldoening. De noodzaak tot vertellen is weg. Ik kan er even niets meer mee.
En nu? Hoe kom je als fotograaf uit dit cyclische proces? Door even iets heel anders te gaan doen? Op z'n minst wel jammer dit. Geeft weinig voldoening.
Teveel gefocust op fotografen die het al kunnen. De vrijheid, het onwetende het speelse van vorig jaar mis ik wel in mijzelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten